سفری به دربار سلطان صاحبقران (جلد اول)

دولت پروس و آلمان در سال 1859 مقارن با اواسط سلطنت ناصرالدین شاه هیئتی را به ایران اعزام کرد تا ضمن ایجاد سفارتخانه روابط و مناسبات اقتصادی و سیاسی را میان ایران و آلمان برقرار کند؛ این کتاب سفرنامهای است حاصل از این مسافرت.
دکتر بروگش مستشار و استاد دانشگاه برلین و یکی از بزرگترین شرقشناسان روزگار خود بود. وی در تمام طول اقامتش در ایران در تمام شئون و روابط میان مردم ایران مطالعه کرد.

در کتاب "سفری به دربار سلطان صاحبقران" آمده است:
باید گفت که زبان فارسی، زبان ادب و نزاکت و احترام است. ایرانیها هرگز به اشخاص بزرگتر از خود "نه" نمیگویند و از کلمه "خیر" استفاده میکنند یا آنکه میگویند "اختیار دارید". همیشه صحبتها ونطقها با "عرض میکنم ..." شروع میشود. اگر یک نفر خبر خوشی را دریافت کند طرف مقابل میگوید: "چشم ما روشن..." هنگامی که از اشخاص نقل قول میشود به جای "او گفت" میگویند "ایشان فرمودند."
این کتاب، حاصل مسافرت دu200aور و دu200aراز یک هیأت سیاسى و اعضاى یک سفارت است که رسماً ازطرف دu200aولت پروس به ایران اعزام شدu200aندu200a و از بیشتر نقاط و شهرهاى ایران بازدu200aیدu200a کردu200aندu200a و دu200aر 25 ژوئیه 1857 براى نخستین بار میان ایران و دu200aولت پادu200aشاهى پروس- به نمایندu200aگى ازطرف کشورها و ایالات مستقل آلمان - یک قراردu200aادu200a گمرکى و بازرگانى و مودu2009ت امضاء نمودu200aندu200a و...

حق تکثیر: اطلاعات، 1367